nobody

                                           افتاد آنسان که برگ

                                                         آن اتفاق زرد

                                                                  می افتد

                                          افتاد آنسان که مرگ

                                                         آن اتفاق سرد

                                                                می افتد

                                        اما او سبز بود و گرم که

                                                                افتاد !!!

زندگی من روی خط افقی همچنان ادامه دارد.هنوز در اسارت هوای مسموم ذهن و متعلقات اش به سر می برم و هنوز دستم در دست افکار و اوهامی است که به این سو و آن سویم میکشند و بی جان و بی رمق در گوشه ی زندان تن رهایم می کنند.

هر روز صبح که چشمانم را باز می کنم از خودم می پرسم :"شکیبا تو هنوز اینجایی؟"و در انتظار روزی هستم که پاسخم این است:"نه هستی وجود دارد اما شکیبا نه!"

این همان اوج آگاهی ست.غایت فیض و برکت.بیرون آمدن از ازدحام افکار بسی دشوار است اما تو که فکر نیستی.تو می توانی از این شلوغی به در آیی و بین خود و افکارت فاصله ایجاد کنی.هرقدر این فاصله بیشتر می شود,افکار همچون برگ های مرده از درخت ذهن تو به زمین می افتند.زیرا این تو و همسانی تو با افکارت است که آنها را تغذیه کرده و زنده نگه می دارد.وقتی غذارسانی به انها را قطع کنی,افکار نمی توانند به حیات خود ادامه دهند.

کل گنجینه ی عالم وجود بر روی خط عمودی قرار دارد.نه فقط جاودانگی,نه فقط احساس خداگونگی,بلکه نخستین تجربه ی عشق خالی از نفرت,نخستین تجربه ی مهربانی و عطوفت,نخستین تجربه ی مراقبه,نخستین تجربه ی فوران عظیم روشنگری.

...

در زندگی گاه لحظاتی هست که آدمی در برابر عظمتش احساس زبونی می کند.همان لحظات به قول ما epiphany  که گویی آب میریزند بر سر پرسش های داغ و زمان می ایستد تا انسان لحظه ای اندیشه کند که چه کوچک است در برابر لحظه ای چنین شگرف.چیز هایی هستند که گاه فکر می کنیم مدت هاست در پی شان هستیم اما روزی به این حقیقت میرسیم که آنها به دنبال ما بوده اند نه ما در پی آنها! مثل پاسخی که به دنبال پرسش اش می گردد.و آن لحظه که این دو به هم میرسند دیگر دو چیز نیستند و یکی هستند.

روح انسان جستجوگر یا روح جستجوگر انسان گاه به جستجوی چیز هایی ست که در جایی به گوش روح الهام می شوند و از همان سو هاست که به سمت تحقق هدایت می شوند.و چنین است که گاه انسان مطلوب خواسته هایش است نه طالب آنها.و طالب و مطلوب هردو یکی ست.راز اتفاق های در ظاهر بی ربط,مثل راز تکه های از هم پاشیده ی یک تصویر زیبا و بی نقص ست که در جایی کنار هم می نشینند و این همان نقطه است که یک سوال شکل جواب به خود می گیرد.هولوگرافیست ها می گویند جهان و هرچه در آن است  شاید که توهمی بیش نیست.گمان می کنم من هم بر همین باورم.چرا که من آن چیز را یافتم که در عالم واقع و در عالم احتمالات و...نمی گنجید.

وای که چه توهم دلپذیری ست!!!

بر همه چیزی کتابت بُوَد ،
مگر
بر آب
و اگر گذر کنی بر دریا،
از خون ِ خویش
بر آب
کتابت کن
تا آن کز پی تو در آید
داند که
عاشقان و
مستان و
سوختگان رفته اند.

" ابوالحسن خَرقانی "

آسمون دیگه برای باریدن و سفید کردن زمین انگیزه نداره و من برای سیاه کردن کاغذ.

وابر ها,

ابر هایی که چون من تنها

ابر تصویرند,ابر سایه و رنگند

چشمشان دارد دریغ از گریه هم حتی

گرچه می دانم چو من غمگین و دلتنگند...

...ماجرای زندگی آیا

جز مشقت های شوقی توامان با زجر,

اختیارش هم عنان با جبر

بسترش بر بعد فرار و مه آلود زمان لغزان,

در فضای کشف پوچ ماجرا ها,چیست؟...

                           م.اخوان ثالث

                   آتش

           او سفر کرد و کس نمی داند,

          من در این خاکدان چرا ماندم؟

          آتشی بعد کاروان ماند,

         من همان آتشم که جا ماندم.

                                    فریدون مشیری

قلب من چون پر کاهی در هوا پرواز می کرد,پیش ازآنکه تو ان را میان دستانت بگیری و نجات دهی...

-----

وقتی حقیقت وارد قلب می شود,به دخترکی می ماند که با ورودش به اتاق ,همه چیز کهنه و پیر به نظر می آید...

-----

تو قلبم را شکستی.تو زمرد دنیا را از آن درآوردی و دور انداختی و هیچ عشقت را جای گزین اش کردی...

-----

تو چنان سرزنده ای که آنان فکر می کنند زندگی را دوست نداری.

سرزنده تر از آنی که به مذاق خوش آیی.

-----

تو چون آتش شقایق ها که مخفیانه در خواب طلایی گندم زار گام می نهد,

به همه چیز سرایت می کنی...

-----

قلب تو در دل سکوت ات جای گرفته,مثل شمعی در دل فانوس...

                                                          "مسیح در شقایق"          

من : I'm nobody! Who are you? Are you nobody, too? Then there's a pair of us — don't tell! They'd banish us, you know. How dreary to be somebody! How public, like a frog To tell your name the livelong day To an admiring bog! "Emily Dickinson"
پروفایل nobody
ایمیل مدیر وبلاگ

آرشیو وبلاگ

صفحات وبلاگ

مطالب اخیر